2am-VERLANGE

Ons woorde het verdamp tot ondraaglike stiltes wat begin skree (soos ‘n baba met koliek) in die vroegoggendure waar ek alleen in my bed lê en jy alleen in joune. Die maan hang steeds aan ‘n toutje in die hemelruim met verskietende sterre wat oor sy wange drup. Dit is twee-uur en ek wonder of jy ook nou deur jou kamervenster kyk op soek na antwoorde in die sterre. Sou ons oë mekaar in dieselfde blik op ‘n ster ontmoet? Ek glo nie, want indien my oë skelm na jou draai en per ongeluk jou bruin oë ontmoet, bars ‘n ongemaklikheid oor ons en voel ek en jy verleë. Ek vind antwoorde in musiek, alhoewel dit nie die antwoorde is waarna ek gesoek het nie. Ek karoake op Taylor Swift – hoop dat die lewe tog ‘n movie is soos sy ook wens “but if this was a movie you’d be here by now/It’s not the kind of ending you wanna see now”. Ek kan nie slaap nie. Jou woorde speel soos ‘n gramofoonplaat wat vasgehak het, oor en oor in my gedagtes. Jy blyk onskuldig en verward oor hoe vinnig ‘n onskuldige gesprek tot die einde van ons “vriendskap?” (of wat ook al jy dit noem) kon lei. Ek lê nou alleen met ‘n leë plek langs aan my, ‘n holte waar jy altyd gelê het. My lakens ruik nog soos jy. Ek sal dit oor en oor moet was om daardie naskeermiddel wat jy gebruik het, uit te was. Die kussing waarop jy geslaap het, besit al jou drome wat jy snags opgetower het. Ek het twee koppies koffie vanoggend in my moegheid gemaak – wie gaan die ander een drink? Ek mis jou, maar ek sal dit nie hardop erken nie. Ek was verslaaf aan jou, aan die gevoel wat jy vir my gegee het as jou hand liggies en subtiel aan myne raak en jou skaam skewe glimlag wat jou gesig laat ophelder het. Ek mis ons gesprekke tot drie-uur die oggend waar ons oor alles en niks kon praat. Nou sit ek alleen met my gedagtes, jou woorde en ‘n spook wat my hart om middernag kom wakker klop met skuldgevoel en hartseer, met gebrokenheid oor wat nie meer is nie of wat nooit werklik was nie. Agter ons woorde het geheime geskuil wat ons nie wou openbaar nie. In ons oë kon die waarheid nooit asemhaal nie, omdat ons getinte vensters gehad het om ons siele te beskerm teen verwerping. My foon vibreer en klink op teen die nag se stiltes. Ek wens dit was ‘n boodskap van jou. [eks jamer] jou spelfoute het my nog altyd geïrriteer. Wees bly, jy is nou ontslae daarvan. Dan hoekom mis ek dit, mis ek om jou foute uit te wys en reg te maak? Trane rol uit die gleufies van my oë en klou aan my wange vas. Het ek ‘n fout begaan?

My gedagtes vlug hier vandaan, loop kaalvoet op die teerpad, gooi duim by die verkeerslig. Kan iemand asseblief my optel en my neem waar dit nie meer sal seermaak nie. Ek skribbel halwe woorde in my notaboek. Gedigte skets my hart, my gemoed, my gedagtes. Jy is in almal van hulle. Die hoofletter waarmee die gedig begin en die punt waarmee die gedig tot ‘n einde kom. Jy is die vrye vers waarmee ek myself vasketting aan sorgelose struktuur. Jy is die paarrym wat my woorde laat rymdwang [in die skemer skuil jy agter kakiebos/skryf ek steeds briewe wat ek nooit pos] My woorde maak nie veel sin nie.

Dit is 2:59.

geskryf deur Melissa van Eeden

Advertisements

dEpReSSioN

Depression suffocates our society, our youth, us. This is a thought that I found written on a crumpled paper, drowning in an overfull trash can.

I feel broken and I don’t know why. I feel suffocated by my circumstances and short of breath as my oxygen is little and my breathing haste. I long something or someone. Who or what, I don’t know. I am paralyzed – the cold made me numb. I am tired. I am –

Take me now before death comes.

DERICK-AANHANGERS KNOU WÉÉR VIR KARLIEN OP SOSIALE MEDIA

Op vandeesweek se Huisgenoot (8 Junie 2017) pryk die beeldskone gesig van die popprinses Karlien van Jaarsved met ‘n artikel in die Huisgenoot wat handel oor haar huwelik met die destydse rugbyspeler, Joe Breytenbach, haar swangerskap, haar musiekloopbaan en haar geluk.

Die artikel (geskryf deur Marisa Focheman) blyk eerlik en opreg, bevry Karlien se woorde, waardes en persoonlikheid tot ‘n “veilige” ruimte, maar nes Karlien ook voorheen al geleer het, en veral in die jare 2015/2016 ervaar het hoe die media, sosiale media en aanhangers wat niks weet nie, menings wil lug oor dinge wat hulle nie traak nie. Wat veronderstel was om ‘n mooi artikel te wees waarin Karlien vry word van al die seer, word dit toegesmeer deur aanhangers van haar eksman, die Liefling van Loftus, Derick Hougaard, wat haar slegsê oor ‘n enkele beskrywing wat sy gee vir haar en Derick se huwelik – “vasgevang en in ‘n seer plek gevoel het”.

Verslaggewing wat Derick se aanhangers rooi laat sien het was die van Channel 24 se The Juice wat daarop klem lê in die opskrif “Karlien tells Huisgenoot that she has regrets about her marriage to Derick” dat Karlien verwyte dra oor dié huwelik. Karlien praat ook van die seer wat sy ervaar het in die huwelik, dat sy met die kortstondige afstel van die troue al moes geweet het, maar dat sy gehoop dat die probleme met die huwelik sou verander. Eerlikwaar, Derick ken ook die seer. In tyd van depressie en trauma lui die vrae “wat kon ek anders gedoen het?”, “wat as…?” en die vrae neem ek aan het ook in Karlien en Derick se koppe gemaal. “Regrets” wysig op die verwyte van tyd en gebeure. Karlien verwyt die seer wat die huwelik gebring het, maar sy verwyt nie die liefde wat daaruit geblom het nie. Tog, in die Channel 24-artikel noem The Juice nes daar in die Huisgenoot staan dat Karlien nooit die tyd sou wou terug draai nie, want uit haar en Derick se huwelik het hul tweelingseuntjies, Daniël en Eliah, lewe gevind en dra sy ook hul dogtertjie, Evah, saam met haar, nes Derick. Karlien meen dat hul seuntjies vir Derick as ‘n held moet sien en dat hulle hul pa soveel as moontlik sien. Sy het al vorige artikels, onderhoude en Facebook-inskrywings genoem dat sy nie Derick in die publiek sal afmaak en slegsê nie.

Dus, lui die opskrif op Channel 24 ‘n halwe waarheid. Nes Karlien, ervaar Derick ook pyn en seer van hul mislukte huwelik. Derick het al ‘n paar keer in die Huisgenoot verskyn waar hy praat oor sy seer as pa en as man. Hy het ook al talle onderhoude aan koerante soos Beeld en Rapport toegestaan waar hy praat oor die bekende (of is dit die berugte, befaamde?) ring, skei en die kostes daaraan verbonde. Hougaard het homself ook in ‘n Facebook-inskrywing beskryf as die slagoffer wat hy blyk te wees en dat hy uit die persona van die slagoffer wil kom.

Tog, het Derick die artikel wat op Channel 24 verskyn met die pynlike, verwytende titel “Karlien tells Huisgenoot that she has regrets about her marriage to Derick” gedeel op sy persoonlike Facebook-blad. Daar is ook ‘n “support group” en blad op Facebook – Support for Derick Hougaard – waar dié ondersteuners Karlien slegsê. Karlien was in 2016 afgetakel deur die media, sosiale media en aanhangers en buitestaanders na haar en Derick se egskeiding, nuwe liefde, finansiële kwessies, tirades op sosiale media. Karlien het besluit om haar lewe privaat te hou en min, indien geen inligting oor haar private lewe met die publiek en media te deel.

Karlien meen dat haar nuwe album, Sing Vir Liefde, haar eerlikste album is. Dit is outobiografies van aard, omdat Karlien haar hart uitgestort het in liedjies soos “My kruis”, “Skop as ek lê” en “Twee huise”. Karlien is eerlik dat sy die musiekbedryf wou verlaat, maar die Here se wil gebruik nog haar stem om boodskappe oor te dra en mense aan te raak. Die media is ‘n kruis. Die woorde en kommentaar wat mens aftakel is ‘n kruis. Netso, is Maandae ook ‘n kruis vir meeste mense. Watter kruis dra jy?

Die woorde wat ek in “Support for Derick Hougaard”-kommentaarboksies gelees het, maak my skaam. Ek dink nie Derick, of Karlien, of enigiemand, verdien om sleg gesê te word nie. Menswaardigheid is tog inderdaad ‘n mensereg en dra by tot die mens wat die samelewing bou of aftakel. As jy nie iets opbouend en goed kan sê nie, sê dan liewer niks. Party mense het al geleer dat jy nie almal tevrede sal kan stel nie, maar dit gee jou nie die reg om iemand se lewe ondraaglik te maak nie. Derick meen in ‘n tweet in 2016: “Ons mors ons tyd en ons woorde. Breek af as gevolg van jou eie ego,” lui die twiet. Bou eerder mense op en wees daar vir hulle.”

“Daar is baie goeie mense in die wêreld. Moenie toelaat dat die negatiewes jou aandag aftrek en so jou vreugde steel nie.” Karlien beskryf die In Jou Skoene-program wat deur VIA geloots is, as ‘n “eye-opener” tot die goeie mense wat nie afbrekend is tot die gemeenskap en individu nie.

Derick, maak die lewe jou sportsveld, dan kan jy elke dag rugby speel met die bal wat jy met elke sukses oor die pale skop. Sien jou ondersteuners as die vol stadium. Sien die seer as die adrenalien wat inskop voor ‘n game en dat dit jou ‘n sterker man sal maak. [DERICK (TWITTER): “Every sportsman’s dream. Going out on your terms and a full stadium. The power of sport.”]

Karlien, laat die lirieke wat jy neerpen jou suiwer van die pyn, van die seer, en wees ‘n vrygees in die tyd waar geluk jou omhels met liefde.

 

Lees die artikels hier:

karlien-tells-huisgenoot-that-she-has-regrets-about-her-marriage-to-derick

MOVIES: “It would be a privilege to have my heart broken by you.” – LOVE

Love is commonly romanced. It is embraced by movies as the one thing that will end, or start, all wars. The journey to find love is immediate, a glimpse of his smile or just a skip of a heartbeat. Movies circle around the love that must be found again, after something interferes with it like circumstance, time or a quarrel, or how to embrace the one you love. Regarding the love found in someone, it never turns out to be the next girl, but that girl. Women fall in love with the story, with the man and with the idealistic romance movies provide.

Movies show us, the audience, how love should be or how we must chase or embrace love and romance and life.

If this was a movie…

Girl, let’s call her Kay, falls in love with a boy, let’s call him John. She writes him a letter to tell him how she feels. He reads it, but feels nothing. He isn’t ready for a relationship, he says. She tries to understand, nods and walks away. After a few months, or years, realizes that he feels something, an indescribable feeling. He then texts her with hope that she still feels the same way. She does. She never really got over him. They message each other. A few nights till 3 A.M. (This is usually where the movie gets its happily ever after. Love that stands through time.) Kay feels that this may go further. John, on the other hand doesn’t know if he is up for something serious and distance himself from their chats and from Kay. He then starts to date juniors – insecurity and commitment issues. Kay gets over him, starts to date, but something in her longs to an unknown. She then realises that she still feels something for John. Is John ready to dump the junior he is dating, with his insecurities and commitment issues, to let fate finally seize the day?

If life was a movie…